اگربخواهم ازدوریمان بگویم بازهم باید سیلاب اشک میهمان چشمانم باشد ما هرچند ازهم دوریم اما در یک سرزمینیم و درمرزهای یک کشور.

من و تو آنقدرازهم دوریم و آنقدربه هم نزدیکیم که میتوانیم سواربرنسیم از فاصله بین لحظه ها بگذریم و یکدیگر را تنگ درآغوش بگیریم.

سطورکاغذ خوب میداند که چقدرتورا به خویش نزدیک میبینم و تا چه حد تورا خواهانم.

فاصله ها هم حکایت گر عشقند.همچنان که فرهاد درپس فاصله ها جان داد و مجنون مجنون شد.

و بدان هرچه تو ازمن می گریزی من به تو پایبند تر میشوم. پایبند و اسیر.

اسارت در قفس تنگ سینه ات آنچنان زیباست که شوق پریدن را ازیادمان میبرد.

هیچ شمرده ای روزهائی راکه بی تو گذرانده ام.هیچ به خاطرآورده ای لحظه هایی را که به امید دیدنت چه سر سختانه و چه صبورانه به انتظار نشسته ام و چشمان پرغمم را انقدرازحسرت وانتظار خالی ازاشک کرده ام که تنها امید بازگشت فروغ چشمانم دیدار دوباره ی توست.

نمی دانم کدامین عاشق دیوانه ای این چنین زندگی پیشه میکند.حتی شقایق هم که داغدارترین است ازداغ عشق من خجل می شود.

گوئی که تمام لطف و طراوت را ازوجود تو گرفته اند وعشق وصمیمیت جای خود را به کینه وانزجارداده است.

چگونه اثبات کنم که تردید تو سرابی بیش نیست. بدان که تو آن باران آرام وبی خروشی هستی که در کویر تنهائی هایم برزمین خشک و باران ندیده قلبم میبارد. توهمانی که عشق را برایم به ارمغان می آوری.

 ((    فاصله من از تو   ))